27 Temmuz 2018 Cuma

"Boşvermenin" Yükü

İkaria, Yunanistan'ın binlerce adasından biri. Ama çok daha özel bir ada; dünyanın en uzun yaşayan insanlarının çoğu İkarialı, dünyanın birkaç sayılı yerinden biri uzun yaşam konusunda. Aynı zamanda adada birçok şifalı su da mevcut.

Geçenlerde Yunan bir programcı İkaria'ya gitmiş, kayık içinde sohbet ettiği balıkçıya soruyor:

"Bu kadar uzun yaşamanız adadaki şifaları sulara mı dayanıyor?"

Balıkçı geniş geniş gülen ağzını yayarak "Yook!" yapıyor başıyla. Sunucu bu cevabı hiç beklemediği için şaşkın, hemen soruyor: "Nedir peki uzun yaşamınızın sebebi?"



Balıkçı işaret parmağıyla kafasına iki "tak tak!" yapıyor, "Kafa kafaaa!" diyor. "Kafaya takmayacaksın, boşvereceksin!"

Bu kısa diyalog öyle yer etti ki aklımda, boşvermek üzerine oturup düşündüm. Zira çok çok çok haklı. Kafaya takmak stres demek, stres ise biyolojik olarak zararları kanıtlanmış, insanı usul usul öldüren bir zehir. Başına ne gelirse gelsin hayatta, sen boşverdikçe bir etkisi yok sana. Derler ya, başına ne geleceğini seçemezsin ama nasıl karşılayacağını seçebilirsin, bu da o hesap.

Düşündükçe fark ettim ki, "boşvermek" demek, boşverdiğiniz olayın alakalı olduğu kişiyi de boşvermek demek. Yani, bir arkadaşınızın yaptığı bir hatayı "boşverince" o kişiden de 1 puan siliyorsunuz, bazen direkt o kişiyi siliyorsunuz. Zira aranıza bir mesafe giriyor, onunla ilgili olayı değersizleştirerek onu da bir nebze "daha değersiz" kılıyorsunuz. En azından insan ilişkilerinde ya hep ya hiç 'çi olan ben için böyle. "Aslında" hoşlanmadığım biriyle mümkün değil "takılamam" çünkü.

Bu nedenle boşvermek daha zor hale geliyor, bu nedenle boşvermek yalnızlaştırıyor

Boşverdikçe siz size kalıyorsunuz, diğerlerini ciddiye almadıkça elde var siz oluyor. Bence bu yüzden boşvermek böyle zor. Yine bu nedenle en çok sevdiklerimiz bizi yaralıyor, çünkü en boşveremediklerimiz onlar.

Esasen en güzeli boşverebilmek ve o kişilere değer veriyorsanız bu boşverme karşısında kredilerini harcamamak. Bu benim için çok zor sanırım, gerçekliğe kafayı takmış herkes için zor.

Öyle şeyler işte. 

Boşvermek çok güzel, mis gibi bir hafiflik hissi... Ne yapıp edip hem beden hem ruh sağlığı için başarmalı bu işi. 

Boşvermişlik, özellikle insanlardan puan silmeden olanı bir çeşit ermişlik. Gerçi ermişlikte insanlara baştan sıfır puan da, neyse... Belki de tüm bu soruların cevabı da bu.

*



4 yorum:

  1. Boşvermek aslında sadece o olayı boşvermek bence. Karşıdaki insanın değerini çok da düşürmez. Kendimize verdiğimiz değeri arttırır. Boşverebilmeyi öğrenmek şart.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Belki sadece benim gibiler için öyledir. Ben birinin yaptığı bir şeyi boşvermiyorsam, mutlaka konuşup açıklığa kavuşturmam lazım. Umudu kestiysem boşverir ve kabuğuma çekilirim sanırım.

      Sil
  2. Bence boşvermek sadece kişinin tepkisini boşvermek olmalı, kişiyi silmek her zaman mümkün değil ve aslında yapıcı bir çözüm de değil. Dediğin gibi yalnızlaştırır ve uzun vadede düşünürsen bu da kişiye stres yapar ki başladığın noktaya dönersin. Boşvermenin asıl yolu kişiyi olduğu gibi kabul etmek ile olmalı. Onu kabul ediyorum ama duyarsız tavırlarından etkilenmiyorum. Çünkü gerçekten o kişinin o hamurda olmasına sebep olan şeyler bir anda olmuş değil, yılllar almış, yavaş yavaş şekillenmiş, değiştirmesi zor. Olduğu gibi kabul edeceğiz mecburen.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. `Boşvermenin asıl yolu kişiyi olduğu gibi kabul etmek ile olmalı. Onu kabul ediyorum ama duyarsız tavırlarından etkilenmiyorum.` Amiiin diyorum :)) Keşke! Belki kişisel tecrübelerden, belki yaştan, ben henüz bunu yapamıyorum, sistemim öyle çalışmıyor hiç. Ama en güzeli, en huzurlusu, iç rahatlığı vereni bu olurdu.

      Sil